borucki.onlineI. Teksty021 / 021
Borucki
Nr 02113 listopada 20266 min czytania

wszystko chuj

wszystko chuj.

Przygniata mnie wszystko. Ilość nieskończonych wręcz możliwości. Ten wewnętrzny głos: Musisz! Maszeruj! Nie bądź w tyle. Jak można być jednocześnie panem trzymającym skórzany bicz i zgarbionym, zmęczonym niewolnikiem?

Sam sobie to robię. Już nawet nikt nie musi mnie zmuszać. Rozkazywać. Panuję nad sobą i chłoszczę swe nagie plecy do krwi prawdziwej. Perpetum zapierdalum. Więcej! More! More! I chuj! nie powinienem tyle przeklinać

Świat zmusza mnie do tego marszu w jedną stronę, chociaż nie mam na to ochoty. Idę. Idę jak wszyscy pokornie do samego końca. Do mety, na lini której nie dają złotych medali. Wiedziałem to już od dzieciństwa. Pamiętam jak matka uczyła mnie czytać, przeliteruj Piotruś: S_T_A_R_T – jąkam ledwo. Co przeczytałeś? META – odpowiadam. W łeb mocno wtedy dostałem. Pamiętam dokładnie bo krew poleciała z wargi rozciętej o ostry blat stołu. Kapało na stół.

Wszyscy idziemy. Z lewej towarzysz, z prawej towarzysz, i z przodu i z tyłu od tysięcy lat drepczemy. Obcy spocony tłum zmęczony. Zejść ze szlaku i odbić w innym kierunku, decydować, zatracić się w lesie, zniknąć na zawsze. Porzucić ten płynący syf. Nurt jednak silny. Trzeba żreć, trzeba płacić, trzeba być, trzeba żyć. Pułapka wygody zmieszanej z obietnicami prawdziwych odpowiedzi.

a bóg?

co bóg?

Wierzysz?

Nie wierzę, ale myślę że jest.

To wierzysz.

Chyba tak. Muszę. Inaczej wszystko chuj. Bo jak?

Idziemy.

Już dawno nikt mnie nie przytulił. Pogłaskał, bym ciało rozluźnił i w tym odprężeniu myśli w ciszy zanurzył. Odpuścił na chwilę, bezpieczny. Oddałem, moje ramiona wszystkim i to bez pamięci. Rozdawałem co miałem. Dla tych, co tego potrzebowali i nie prosili. Chojny, niewyczerpany i nieśmiertelny jeszcze wtedy. A ja? Energia nie wraca jak dawniej. A co ja otrzymywałem w zamian? Ej! Zapomniałeś o sobie? Studnia nachodzi wodą powoli, nie jak kiedyś. Pusty. Pusty w środku. Pusty na zewnątrz. Suchy.

Niczego nie rozumiem. Bolą mnie już ręce od kopania w tym szorstkim mokrym od łez piachu. Od szukania, skarbów, szczęścia i rzeczy, które dawno zgubiłem i ukryłem w nietrwałej pamięci. Osób, które zraniłem i zawiodłem samolubnie czyniąc i niemądrze. Głupi, głuchy, ślepiec. Patrzeć nie znaczy widzieć. Choć dostrzegam teraz powoli z czasem wyłaniające się kontury marnych decyzji, postaci ważnych opuszczonych i zimnych już trupów. Żałuję, rwę włosy by poczuć i przywołać choć jedno wyraźne wspomnienie. To już przepadało. Łańcuch z sentymentu i wspomnień oplata me stare serce. Ściska mnie on i trzyma ogniwem. Blisko bym nie mógł iść dalej.Oplata skutecznie tęsknotą, ciężarem materii.

Bełkot, więcej bełkotu!

Nie wychodzę dziś z łóżka. Głowa mnie boli od myślenia, skóra ciągnie od wyrwanych cebulek moich ostatnich siwych włosów. Oczy. Oczy, pieką i swędzą i puchną od obrazów niechcianych. Odwidzieć. Ręka tylko zadowolona co kota młodego głaszcze, bo czuje życie co w nim płynie,. Co tu robisz malutki? Wyciągnięty ze stogu siana przepiękny gapi się na mnie. Rozumie. 

Są dni kiedy nie powinienem pisać. Powinienem tylko tańczyć, Bezładnie, w szalonej euforii. Krzyczeć i bić się w piersi, mocno by zabolało i zatykało dech, skakać i wrzeszczeć okrutnie. Są emocje, których nie da się opowiedzieć lub pięknie opisać. Są jak lawa gorąca, bezkształtna, paląca… jak ból gdy drzazga ogromna, pod paznokieć się wbija,. Kurwaaaaaaaaaaaaa – krzyczę, podkręcam regulator. Nawet wódka ta dziwka nie działa. Chce kochać! Ale nie mogę! Chce być! Twój! Czyjś! Chce czuć! Skaczę. Wyję. Pierwotnie i mocno.

Dla mnie jest już za późno. Ruch jednostajnie pochyły. Przyspieszam. Już nawet nie hamuję. Ręce unoszę do góry. By zapierdalać jeszcze szybciej. W dół do mety.

Wrzeszczę i płaczę. Głośnik dudni a ja ciągle skaczę. Dom na uboczu w górach daje te możliwości. Nie usłyszy mnie nikt. Jak wrzeszczę i jak pociągam za spust. Wrzeszczę mocniej dalej, miotam się jak martwa kukła. Kurwa! Ale to dobre! Kto nie skacze, ten nie żyje! Ten nie żyje! Raz, raz, raz! Głośniej, bardziej! Zamykam oczy i wpadam w ten tunelwąski co przypomina wir. Podróżuje w głąb do źródła, które wyschło przedwcześnie.

Nic nie taszczę a czuje wielki ciężar. Ważę chyba z tonę lub dwie nawet. Myśli mogą ważyć. Nie liczy się tego ciężaru w kilogramach. Nie możesz go też odłożyć na chwilę i odpocząć. Już wówczas się o tym przekonałem. Taniec pozwala je zrzucić. Myśli natrętne jak muchy nad gównem, uparte z nadzieją, że zaraz usiądą. Skacz, Borucki! Kto nie skacze ten nie żyje! Hop, hop, hop!

I chuj. Poskakane. Grawitacja wróciła.

Płaczę nad nami. wszystkimi, trupami chodzącymi, żywymi. Zabraknie kiedyś na tej ziemi miejsca by wszystkich nas pochować. Mięso chodzące, nic więcej i złudzenie, że jestem czymś więcej. Mógłbym się zjeść.. Zamrozić i przechować. Nie różnię się od kurczaka. Udko, piersi, żołądek i skrzydło, ręka. Porcje na potem se zrobię. Jak długo mógłbym przeżyć jedząc siebie… jedząc i rosnąc i znów jedząc co urosło. Czuję że myśli głodne wpierdalają mnie powoli, i trawią bezkońca.

Kiedy ostatnio płakałem? Wiem ale ci nie powiem. Chuj.

Zbije sobie trumnę. Będę ja trzymał. Blisko. Na wszelki wypadek. Na wypadek nagłej chęci. 25 mm – to chyba odpowiednio gruba deska, by trup ciężki nie wypadł przez za słabe dno trumienki. Mocna. Nie dąb, a sosna. Pachnąca lasem wiosennym jakoś bardziej moja i bardziej romantyczna. A cmentarz wybiorę ten na samej górze co widzę w oddali, położony pięknie na stromym wzgórzu. Czasem widzę jak taszczą tę ciężkie drewniane trumny z mięsem na górę. Przejebane, cmentarz na wzgórzu ale pięknie za to. 

Umrzeć z nudów, zdechnąć w fotelu. I chuj. To tyle.

Dziś nic sensownego nie napisze. Czuję jakby ktoś wyrwał ze mnie wszystkie kable, części, ram, procesor i dysk pamięci,. Jak z androida co miał czelność uwierzyć, że żyje. Bateria ledwo miga, rozładowana przygasa. Na czerwono. Słońca nie ma od tygodnia, rozpaczam.

Czego w ogóle chcę? Czego pragnę? Labirynt ślepych możliwości, ściany blisko, przeciskam się, głaszcze dłonią chropowate betonowe i zimne powierzchnie. Idę już bokiem, tułam się szukając drogowskazów, i strzałek: idź tędy, dobrze w tę stronę. Więcej korytarzy ale jakoś coraz ciaśniej, to czas kurczy ten tunel możliwości a ściany dociskają. Wyjścia nadal nie widać. Imadło się zaciska, z jednej strony stracone marzenia, z drugiej blada rzeczywistość. Oczy w wyniku naporu ścian, wychodzą z oczodołów coraz bardziej zdziwione zaczynają dostrzegać brak sensu. Śruba dokręca i ściska i widzę, że wszystko to chuj i jedno wielkie oszustwo, kłamstwo, złudzenie mgła ulotna, nieprawdziwa. Po chuj towszystko? Ja pytam..

Niebezpieczne są to myśli. Odcinają dopływ powietrza i płuca ściskają, one w mrok rękoma cię wypychają. Mrokwkracza dostojnie, otula swym płaszczem utkanym z ciemności, obiecuje spokój, wytchnienie – myślisz: nareszcie. Nie można w tych warunkach już zaczerpnąć radości i sensu, by w płucach znów poczuć jakieś życie nie można też światła na trochę już dostrzec w tej sieci skończonej. Koniec wtedy zagląda do ciemnego mojego małego pudła bez tlenu i w próg stopę bezczelnie wstawa, trzyma ją i nie cofnie, choć prosisz. To koniec. Meta, człowieku, kurczaku raczej.

No brain. No pain. I chuj.

Nie powinienem dziś pisać.

smutek.

Koniec. To najnowszy tekst.

← Wszystkie tekstyStrona tytułowa