Jestem złodziejem. Skradam się po miękkim dywanie i udaję, że mnie nie ma. Od tyłu, powoli. Byle skutecznie.  By zyskać. 

Właśnie teraz kradnę ci czas. Atomową sekundę twojego życia — tę jedną, której już nie odzyskasz. Te pojedyńcze ziarnko  co opada w klepsydrze twojego policzonego życia. Nie ma zwrotów, reklamacji i długich pachnących tuszem paragonów. Nie podniesiesz go już z ziemi i nie schowasz do kieszeni na później.  Przepadło. 

Oczywiście nie jestem sam. Jest nas cała masa. Stoimy w krętej kolejce po ciebie, rozpychając się chamsko łokciami i wrzeszcząc przez tubę. Wybierz mnie! Byle głośniej. Im większa metalowa tuba tym lepiej. Ekran, który trzymasz. Głos, który cię kusi to ja, złodziej. Powiadomienie udające, że jest ważne. Uwaga! Uwaga!  Klikaj! Bo stracisz, bo będziesz do tyłu. 

Każdy złodziej, który kłamie obiecuje: „tylko jedno ziarenko". Każdy z nas bierze po trochu. Nikt nie bierze wszystkiego naraz — dlatego? Bo masz nie zauważyć. Ma znikać po troszku. Ziarnko po ziarnku.  Niepostrzeżenie. 

Kradniemy drobne. Sekunda tu, minuta tam. Dzień, którego już nie pamiętasz. Rok, o którym powiesz: „zleciał". Nie zleciał. Kurwa! Powiedzmy to otwarcie. Zajebałem ci go.! Rozdałeś, przepierdoliłeś. Dałeś się podjeść, omamić, oszukać, okraść. Oddałeś. To w zasadzie najgorsze. Oddać bezmyślnie. Leniwie.  Z nudów. 

I wreszcie na końcu zostaniesz z niczym. Sam z pustą szklaną klepsydrą w kieszeni. Patrzysz ospale w pomarszczone, lekko zaparowane i ujebane od pasty lustro i zrozumiesz. Wtedy, dopiero wtedy do ciebie dotrze. Poznasz kurs tej waluty, którą płaciłeś przez całe życie. Nie patrzyłeś na cenę. Szastałeś. Na lewo, na prawo, na wprost i za siebie. Bez opamiętania. Kurwa. Dla innych. Bogaty.  A co tam! 

Będzie za późno, żeby cokolwiek zmienić. Za późno zawsze przychodzi punktualnie. Zawsze na czas. Zawsze zaskakuje. Zawsze widać je w lustrze lub w zakrzywionym obrazie wizjera, gdy głośno wali w twoje drzwi. Kurwa! Kto tam?!  NIe ma się gdzie schować. 

Czas to wszystko, co masz. Niby wiesz, a jednak. Ciągle to samo. Reszta jest wypożyczona. Ciało sflaczeje, zdechnie. Rzeczy zostawisz, porzucisz, rozsypią się z czasem lub za 200 lat ktoś wykopie twój stary zajebisty, drogi zegarek i jebnie go gdzieś w kąt. Tak to ten, którego tak pragnąłeś! . Patrzysz w to lustro, przecierasz dłonią parę co osiadła spokojnie i nagle wiesz, widzisz wyraźnie, że zostało ci tylko parę oddechów, których nikt już nie liczy, bo i tak są policzone, skończone. Wdech, wydech. Minus 2. O dwa mniej. Resztki. Ochłapy śmierdzące. 

Trwonisz go. Rozdajesz. Źle lokujesz. Oddajesz go ludziom, którzy nie oddadzą. Lokujesz w lęki, które się nie spełnią, bo je sobie wyobrażasz. Ich nie ma, a ty się ciągle boisz i dorzucasz nowe powody, by się bać. Odwlekasz i czekasz. I czekasz na moment, w którym „w końcu" zaczniesz żyć. 

Jesteś leniwy. Usprawiedliwienia na wszystko w każdej ilości. Garściami. 

Jest tylko teraz (niby frazes - powtórzę, wiem). 

Teraz czyli ta sekunda, którą właśnie ci kradnę. Gdy to czytasz. I wiesz co?  Oddam ci ją. Ostatni raz jestem uczciwy. Wyłącz to. To małe, świecące, gówniane okienko, które udaje, że jest cennym całym światem. Zamknij je. Wyjdź na zewnątrz. Tam znajdziesz prawdę.  

Znajdź drzewo i na nie popatrz. Da ci ono więcej niż ja mogę ci dać. 

turn off. 
Dbaj o ziarenka.


Oddam ci ją

Wyścig zawsze jest samotny. By wygrać, trzeba być pierwszym. Pokonać rywali. Nakurwiać. 

Być najlepszym. Uwielbianym, popularnym, bogatymm, wyjątkowym. Ciężko potem wtaszyć się na to podium z tymi wszystkimi medalami NAJ. I uważać trzeba, by cię nie strącili. Zawsze czujny, zawsze gotów. 

Gdyby to jeszcze zwykła gra była. Bo gra to rozgrywka zespołowa. Trzeba współpracować. Razem, ramię w ramię. Ale wyścig? Drugie miejsce, ale jednak nie pierwsze. Do dupy. Nie cieszy. Trzecie? Porażka. Wszyscy nie wiedząc czemu zaczynamy w końcu biec. Dokąd? Tego nas nauczyli. Wbili nam to w te nasze jeszcze wtedy puste łby. W przedszkolu, w domu. Szkole. Przemycone w niedzielnej pomidorowej. Zachowuj się Piotruś!   

Bycie zwyczajnym w dzisiejszych czasach to oznaka niekompetencji. Zwyczajny czyli do niczego. Nic nie osiągnąłeś. Jesteś zatem życiowym przegrywem. Tak uważamy. Znacząca większość z nas. Ba! Świat tak uważa. 
Musisz. Być. Pierwszy.
Inaczej cię nie ma. Znaczy się jesteś ale ... jakby cie nie było. Niewyraźny w masie szarej stoisz, bez znaczenia. Niewidzialny wegetujesz. Ameba - nie wiem dlaczego to słowo ciśnie mi sie do mózgu. 

Jak dałem się w to wciągnąć? Chwila nieuwagi. Nie-odwagi. Nosz kurwa mać! 

Teraz na tratwie jestem. Wiosłuję najdalej jak się da od brzegu.  Nie przybijam — a odbijam. Takie trochę oszustwo. Ale widok muszę przyznać piękny. Palma i dorodny tłusty kokos majaczy w oddali. Kusi. Słonce lekko przebija i razi. Ale ja tam wolę moją dziurawą tratwę. To znaczy dopiero teraz to wiem. Nigdzie się nie spieszę, wiosłuję. 

Siedzę sobie tak na niej ale większość czasu bez kompasu. Bo gdzieś go zapodziałem. Chyba nawet go nie miałem. Bo skąd? Kupić się go nie da. Bo to celo-senso-kompas - ciężko dostępny. Kurwa, nic nie rozumiem.

Życie z zasady jest...yyyy nie posiada sensu. I właśnie ten sens musisz znaleźć. Sam.  Jest to konieczne. To sprawa życia lub śmierci. Bo jak wiemy życie bez sensu jest bez sensu, a jak sensu nie znajdziesz to i śmierć moze okazać się  bezsensowna. Dobra nie ważne - ważne że rozumiesz. Rozumiesz?

Dalej wiosłuję — im dalej od brzegu tym jakby spokojniej. Fala unosi i buja, wiatr jakby zelżał.Obraz już tracę, kontakt i więzi zerwane. Nie wracam. Postanowione. Już tam byłem. Nic tam dla mnie nie ma. Nie dla mnie te wszystkie promocje. Oszuści! Każdy z uśmiechem i zębem błyszczącym, z gotową odpowiedzią co kłamstwem jest z zasady. Innej wyspy szukam. Zwyczajnej. Prawdziwej. Bez tych wszystkich sztucznych zębów. 

Kawałki starych desek niezatapialnych skręconych grubym lecz przetartym trochę sznurem, wyszczerbiony ster co niejedną burzę przeżył i wiosło solidne, drewniane pokryte niebieskim lakierem poliuretanowym. Tyle mam. Trzymaj to wiosło mocno!  By ci ktoś z ręki nie wyrwał. Będą probowali. Nie pytani o radę sprzedadzą ci ich tysiąc. Przyjdzie taki i broszurą zamacha i kit ci wciśnie. Przyciągnie do brzegu. Kokosem cię skusi. Omami. Pochwałę w cenie dorzuci i nagle zależny znów będziesz. Bez steru i wiosła. Zabierze. Ukradnie. Zwyczajnie zapierdoli. Wolności pozbawi zabawki da w zamian. Tak, tego właśnie potrzebujesz- przekonuje. Słonce odbite na szklanym zębie.  

Najważniejsze jest jednak by odwagi nie zabrał. Odwaga jest najważniejsza. Odwaga jest najważniejsza. Powtażaj. Powtażaj. Uważaj. Nie oddaj. Chociaż raz utracona odzyskana być może, ale to trudne. Niemożliwe wręcz mówią. Niewykonalne. Gdy raz ją oddasz, nie będziesz miał odwagi by ją odzyskać. Paradoks. 

Gdy już wreszcie znajdę mój kompas zwyczajny to se właśnie to słowo na nim wyryję. Głęboko, by czas go nie zeżarł i żebym pamiętał. Zwyczajny mosiężny kompas z napisem: odwaga — pamiętaj - nie oddaj! Po żadnym pozorem! Byś w tym wyścigu zwyczajny pozostał. Odpuścił. Bo to odwaga i wolnośc - w przeciwnym wiosłować kierunku. Wiosłuj wytrwale a wyspę zobaczysz. 

Kompas nie złoty, nie smart. Mosiężny i mój. Z igłą wesołą. 

Cadam fortasse, sed resurgam.



![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1780997608/borucki/blog/2026-06-01%20Odwaga%20bycia%20zwyczajnym./B792C26C-1B67-4084-A01F-67C80AF12E15-labbet-app.jpg)


Odwaga bycia zwyczajnym.

Dam się skopiować. I wysłać. 

Śpię. Żrę. Sram. Zdechnę. Błąd w systemie. Ślepy zaułek ewolucji. Życie 2.0. Zdolny do powielania, replikowania i programowania, ale nie wieczny. Skończony. Człowiek. Nędzna kupa białka i wody.

Nie ma potrzeby walczyć. To jak szykować się do bitwy, której nie da się wygrać.

Nie ogień, nie lawa, nie gorąca smoła, tylko codzienna lepka rzeczywistość. Piekło.

A ja mimo wszystko pływam, utrzymuję się na powierzchni i lekko dryfuję z myślą, że sprawuję kontrolę nad kierunkiem. Leżę na plecach i staram się nie utonąć. Robię to, co wszyscy — lewituję w codzienności. Unoszę się godzinami na tafli, choć czasem myślę, by od razu nie pójść na dno. Zaplątać się w wodorosty i tam sobie tak zostać.

Ile byś się nie starał — zdechniesz. Ile byś nie walczył — zdechniesz. Ile byś nie zeżarł — zdechniesz. 

Uświadomiłem sobie, co nas różni od zwierząt. One po prostu umierają. My czekamy na śmierć. Często w strachu strachu, niepewności. Ewolucja popełniła błąd. Dała małej, owłosionej małpie lusterko. Teraz małpa siedzi i patrzy. Gapi się. I wie. I nie może przestać wiedzieć. Żałować. Boże ale ja pięknie wyglądam. 

Śpię, żrę, zdechnę. Ot cała biografia. Określony rytm.

Zacisnę zęby, te co zostały. Tak mocno, aż pękną następne. I pójdę dalej lewitować. Wątpię co chwilę i nieustannie. Wstaję co rano i patrzę w lustro. Nie bawi mnie ten widok, a będzie jeszcze gorzej. Kolejna małpa, co odejdzie w zapomnienie? 

Czy aż tak mi zależy na tym? Czego właściwie pragnę? No chyba nie tego. Szczerze mówiąc, mam to w dupie. Już dawno się wypisałem.

Szkoda mi będzie umierać jednak — myślę. Nie zobaczę, gdzie to wszystko nas zaprowadzi. Jak wszystko się zmieni i czym się staniemy. Kim będzie człowiek za 300 lat? I czy nadal będzie gapił się w lustro i szukał odpowiedzi? Czy będzie już w stanie się skopiować?  Podróżować w formie cyfrowej po kosmosie?

Wcześniej wydawało mi się, że będziemy wchodzić w kombinezony, technika będzie tak rozwinięta, że powstaną statki kosmiczne i tak będziemy podróżować. Błąd.
 
Będziemy się kopiować i zapisywać.

Podróżować przez lata świetlne i na miejscu, gdzie systemy wykryją, że może istnieć życie w formie węglowej, zareplikujemy się. Będziemy przechodzić płynnie z formy węglowej na krzemową i odwrotnie. Jesteśmy w zasadzie informacją. Samokopiującą się funkcją. Zapisaną na dysku dna. 

Wcześniej inaczej na to patrzyłem. Poczytasz paru mądrych książek i już się mądrzysz. To jest fascynujące. Self-replication system. Czuję się jak jebany geniusz, co wpadł na oczywistą rzecz. Eureka! Kurwa! I właśnie to jest to. Nic więcej.

DNA — instrukcja budowy organizmu( Do Naśladowania! Działania! Samonaprawy! Instrukcja tworzenia kopii. Instancji. Czyli nic innego jak kod źródłowy. Kompiluje sam siebie, buduje mięsny hardware, odpala procesy spalania i uruchamia procesy! A! I jeszcze tworzy mózg! A to już programowalna część! Sam się przebudowuje, rozszerza i uczy. Tworzy połączenia, idee, wspomnienia. Samoprogramująca się inteligencja. Cudo. 

Na tym etamie sami piszemy kod. Tworzymy sztukę i inne zjebane treści. Piszemy blogi. :)

Śpię, żrę, sram. — Brzmi jak algorytm. Instrukcja. Program exe.

Klonowanie jednak nie działa. Zresztą to złe podejście. Klon to jak identyczny hardware, ale inny software. My musimy zrobić upload świadomości. Odtworzyć ją cyfrowo. Czy kopia byłaby mną? Wtedy te podróże będą możliwe. 

I choć nowo narodzony człowiek znów musi się wszystkiego uczyć od początku, to wymyśliliśmy memory system dla gatunku ludzkiego. Zachowujemy dane i inni mogą się uczyć. Inni po nas. Książki internet. Archiwa. Choć nadal nie znamy odpowiedzi na najważniejsze pytania — i nadal przeczesujemy grzywkę w lusterku zastanawiając się: po co to wszystko? 

Ale to się zmienia. Przyspieszamy. Chciałbym to wszystko zobaczyć. Gdzie to nas zaprowadzi.  Zabja powoli mnie ciekawość. I w sumie tego najbardziej mi szkoda.

No i że Diego już nie ma. Bo tęsknię za nim okrutnie.


Dam się skopiować. I wysłać.


(łac. trajectus – przejście) 
_to krzywa lub ścieżka opisująca ruch punktu materialnego lub ciała w przestrzeni w funkcji czasu.

Stało się. 
To jedno z tych wydarzeń co zmieniają życie. Jakby ktoś złapał cię za powieki i na siłe ci je otworzył, wywinął na drugą stronę i wbił wykalaczki by się przypadkiem nie zamknęły. Patrz kurwa. Widzisz?! A kuku  matherfucker!    

Na początku, boli. Piecze. Razi. Światłlo uderza fotonami w czułe miejsce. Kłuje. Mija troche czasu zanim obraz ukształtuje się i wywoła na błonie siatkówki oka. Zrobi się ostry i prawdziwy. Kolorowy. Ostry.   

Na początku nie wierzysz. Wątpisz, podważasz. Tłumaczysz  i wręcz nie chcesz na to patrzeć. Za poźno. Prawda boli, jak rana piecze, krwawi i sączy ból niespiesznie. Chociaż to raczej wygląda jakby serce ci wyrwało. Leży teraz martwe, choć bije nadal, klika metrow od ciebie a ty czujesz je w piersi. Jak to? Ból fantomowy. Nie przestaje bić. Kurczy, pompuje i cholernie boli. Krwawi. O dziwo - nie umierasz. Nie możesz. Masz czuć. 

Nawet nie próbuj ich ponownie zamykać. Co zobaczyłeś nie odwidzisz. Gdy boli i pulsuje,  zadziwijąco skuteczna jest ta nasza niedoskonała pamięć. Nie wymażesz, nie zdrapiesz. Nigdy. Wyryte to już jest. I blizna będzie z tego. Ogromna.  

Nie uwierzysz jak ci powiem, że kiedyś przestanie boleć. Choć wijesz się z bolu. Skręcasz. Wyjesz. I tak mi nie wierzysz. Ten ból to nawet nie jest najgorszy. Ciało, dużo wytrzyma. Zniesie, i zapomni. Zabliźni. Najgorsze, że wszystko się zmieni. Wszystko co wydawało sie bezpieczne i twoje. Zachwiało. rozbiło. Spokój, wiara w pizdu. Wszystko to przepadło. Inny to teraz świat będzie a jeszcze przed chwilą był to twój dom. Bezpieczna nora.

Uczysz się chodzić od nowa. Tym razem, ostrożniej, powoli stawiasz stopy na nierównym podłożu. Już nie dasz się zrobić. Ni chuja. Kurwa! Po moim trupie! Rzucasz. 

Wydarzenia potrafią zmienić trajektorię. Wytrącić, zmienić kierunek. Nawet wpierdolić cię czołowo na ścianę. Zabić. Zniszczyć. Poturbować. Zgnojić. Czasem tak przypierdoli to i drogi back znaleśc nie można. Wyjebie cię w kosmos. Dosłownie. Bladzisz. Cierpisz. Rozpaczasz. Wyjąc, tulisz się do ściany. Zimna ale jedynie ona daje oparcie. 

Gdyby nie one siedziałbyś z zamknietymi mocno powiekami i cały ten czas był byś  ślepy. Glupi. Może i bezpieczny ale okłamywany. Sam to sobie robisz.  Nie chcesz zobaczyć. Oni też nie chcą byś zobaczył. A i tak zobaczsz.  Gwarantuje.  

Przez te nieoczekiwane wtrącenia stajesz się lepszy. Świadomy. Bardziej tu i teraz. Mogą cię oczywiście zniszczyć ale mogą równie wiele dać. Najwięcej. To dary. Przebudzenie. 

Uważam, że są koniecznością. Zmian. Na lepsze. 

Teraz tak to widzę. Oczy pieką nadal ale obraz jakby ostrzejszy. Serce bije. Jakby spokojniej. Żyję. Wiem więcej. Jestem bardziej ludzki. 

Do siebie mowię. Pamiętaj by nie dryfować. Bo może to trwać latami. Czasem jest to potrzebne ale ważne by znow znaleść drogę i cel. To tylko przejście. Kolejny świat i kolejne przebudzenie.  Przed nieuniknionym zaśnięciem. Wtedy gdy to wszystko przejdziesz, mniej boli. 

Get up! Zapierdalaj! 


music:
https://open.spotify.com/track/2DZsgpfXsqJ8cioAi4Jr1Q?si=fadcc8664c1641bc








(łac. trajectus – przejście)

![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196193/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2143.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196194/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2146.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196195/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2149.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196196/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2154.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196197/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2158.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196198/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2163.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196199/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2165.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196200/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2166.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196200/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2168.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196201/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2171.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196202/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2176.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196203/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2188.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196204/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2192.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196205/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2202.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196206/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2204.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196207/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2206.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196208/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2209.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196209/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2212.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196210/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2218.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196211/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2219.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196212/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2222.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196213/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2225.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196214/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2227.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196214/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2237.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196215/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2239.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196216/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2241.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1777196217/borucki/blog/2026-04-26%20Janek%2C%20Jurek%20i%20ja/DSCF2243.jpg)

Janek, Jurek i ja

Szmat czasu? Czy tylko krótka chwila?

W mieszkaniu już tłoczno. Czekamy na spóźnialskich, żeby wnieść tort. Martysia kończy dziś 93 lata. Kto mógł — przyjechał. Mam sentyment do tego miejsca, bo tu mieszkałem. To ona codziennie prowadziła mnie stąd do przedszkola. I zawsze to wspomina. _Takiego małego cię bawiłam._ Lubię te spotkania. Przypominają mi, skąd pochodzę.
Trochę to przerażające — większość przychodzi, bo babcia ma swój wiek. Nic nie wiadomo. Kiedy ostatni raz się z nią zobaczysz.

Dmuchamy balony — 9 i 3. Robię zdjęcia, rozmyślam. Patrzę na ludzi, których znam. Wszyscy się starzeją. Nie żebym był wyjątkiem — robię sobie zdjęcie w lustrze na pamiątkę.

Zsuwasz się po równi pochyłej ruchem jednostajnie śmiertelnym. Bez wpływu. Bez kontroli. Patrzymy sobie w oczy. Pięknie wygląda w tej koronie. Bluzka z cekinami — światło odbijało się od nich dziwnie, jakby iskry. Babcia szczęśliwa. Wzruszona. Dziękowała.

O czym myślisz, kiedy wiesz, że koniec blisko? Pytam sam siebie. 

> _To kiedy znów przyjedziesz?  
> 
> _Niedługo, Babciu. Nie wiem.  
> 
> _Czyli na mój pogrzeb.  
> 
> 
- ściska mnie mocno za rękę. Czuję jak po policzku spływa łza.

Wychodzimy. Każdy wraca do swojego krótkiego marnego życia. Ciekawe kiedy?  I jak?  Co będę czuł w tej ostatniej sekundzie? Jaka będzie ostatnia myśl, której i tak nie zapamiętam. Jestem — i mnie nie ma. Ot tak. 

Babciu. Jesteś wspaniała.




![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646010/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2125.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646011/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1643.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646012/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1645.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646013/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1647.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646014/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1649.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646015/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1656.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646016/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1659.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646017/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1660.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646019/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1662.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646020/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1663.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646021/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1673.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646022/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1682.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646023/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1685.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646024/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1686.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646025/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1690.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646026/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1693.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646027/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1701.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646028/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1702.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646029/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1713.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646030/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1714.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646031/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1715.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646032/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1716.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646034/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1719.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646036/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1724.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646037/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1738.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646038/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1748.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646039/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1755.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646040/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1761.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646041/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1769.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646042/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1770.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646043/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1782.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646044/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1786.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646045/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1802.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646046/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1803.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646048/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1822.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646049/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1823.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646050/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1830.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646051/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1832.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646052/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1834.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646053/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1835.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646055/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1837.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646056/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1843.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646057/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1864.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646058/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1905.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646059/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1930.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646060/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1967.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646063/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1975.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646064/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1980.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646065/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1988.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646066/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1990.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646067/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1995.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646068/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF1999.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646069/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2022.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646070/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2025.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646071/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2033.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646072/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2042.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646073/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2057.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646074/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2068.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646075/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2074.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646076/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2077.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646078/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2087.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646078/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2107.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646080/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2109.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1775646081/borucki/blog/2026-04-04%20-%2093/DSCF2118.png)

Janek co roku robi budki dla ptaków. Większość budek we wsi to jego budki. Jednego roku zrobił nawet 200. Kocha ptaki. Mam od niego też takie specjalne, dla wiewiórek. Niedługo będziemy je wieszać. Sfotografowałem go dziś. Zajebisty dzień. Zajebisty sąsiad! Tyle w temacie.


![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408668/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1236.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408670/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1039.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408671/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1041.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408672/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1043.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408673/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1044.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408675/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1047.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408676/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1058.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408677/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1060.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408678/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1062.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408679/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1064.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408681/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1070.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408682/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1072.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408683/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1079.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408685/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1094.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408686/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1096.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408688/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1099.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408689/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1104.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408691/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1106.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408692/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1109.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408693/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1113.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408695/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1117.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408696/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1120.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408697/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1126.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408698/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1137.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408700/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1144.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408701/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1147.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408702/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1149.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408703/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1155.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408705/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1162.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408708/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1185.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408716/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1190.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408718/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1192.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408720/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1196.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408721/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1205.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408722/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1209.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408724/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1218.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408725/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1213.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773408726/borucki/blog/2026-02-22%20-%20Janek%20i%20ptaki/DSCF1233.jpg)

Janek i ptaki

trzy siostry - game version

W zasadzie nie wiem, co tu robię. Siedzę w pustym pokoju bez ścian. Szuram ulubionym kapciem o drewnianą podłogę, sprawdzając, czy istnieje. O dziwo, nie słyszę dźwięku. Wstaje i celowo mocniej szuram krzesłem. Stąpam. Nic. Kompletna cisza. Podłoga pochłania dźwięk jak czarna dziura. 

W rogu - zegar. Tani,  okrągły, drewniany. Stary. Wskazówki poruszają się wolniej niż zwykle. Mam dziwne wrażenie,  że zwalniają. Jakby miały za chwilę się zatrzymać. 

Na ścianie: mucha. Siedzi tam od tygodnia. Godziny? Nie rusza się. Ona obserwuje mnie - a ja ją. A może to tylko plama? Plama na ścianie pokoju  bez ścian?

A w kącie od dłuższego czasu, którego nie pamiętam, ktoś siedzi.  Dziwne. Nie przeszkadza, po prostu jest. Czuje tylko czyjąś obecność. Jest: a jakby nie było. 

Pudło. 

Tak o tym myślę. Nie mieszkanie, nie pokój. Pudło. A ja w środku. 

- Puk, puk! 

- Co do cholery? - Nie ma drzwi, nie ma ścian. 

- Puk! Puk! Puk! - niecierpliwie. 

- Kurwa, kogo to niesie?! - myślę. 

- Proszę! - wrzeszczę. 

Bez klamki, bez ścian, wyłania się ona. Wchodzi. Wygląda jak babcia z przedwojennego zdjęcia. Twarz pofalowana, niebrzydka nawet. Skora popękana jak gliniany garnek. Oczy zapadnięte, wyblakłe z koloru. Siwe? Czy niebieskie? Włosy przerzedzone  tak, że widać białą cienką skórę głowy. Ręce spuchnięte, powykręcane. Na prawej dłoni, wielka brązowa plama. Wygląda tak, jakby ktoś przed chwilą wylał na nią kawę. Nogi cienkie, krzywe.  Pantofle taki filcowe, widać, że schodzone . Człapie do mnie.  Siada na krześle, którego wcześniej nie było.  Rozsiada się jakby była u siebie. Poznaje ją. To: Starość. 

- Zrobisz herbatę? 

Nie czekam. Idę do kuchni, której nie ma, a jest. Czajnik stoi już na gazie. Jak to? Woda kipi. Zalewam dwie szklanki, takie wiesz z koszyczkiem.  Stawiam na stole. Ona bierze swoją. Jej dłonie drżą. 

- Myślałem, że ona przyjdzie pierwsza - mowię i rozglądam się za cukrem. 

Starość uśmiecha się, choć nie powinna. 

- Śmierć? - pyta - Często ja idę przodem. Ona zresztą nie puka. Wchodzi bez pytania, jak do siebie Ja tylko przygotowuję grunt. Jestem inna. 

- To chyba lepiej? Co?  - słodzę dwie chyba. Mieszam, nie słyszę dzwonienia o szkło. 

- Ani lepiej, ani gorzej. Inaczej.

Pijemy herbatę. Ona pije gorzką ja słodzoną. Patrzę na jej stare powykręcane palce. 

- Boli? 

- Zawsze - odpowiada - Kolana, biodra. Kręgosłup. Ciało jest jak zardzewiały zużyty łańcuch. Wszystko siada, każde ogniwo. Powoli. To takie oswajanie. 

- Oswajanie czego? 

- Końca. Nieuniknionego. To tylko proces znikania - ale rozłożony w czasie.  

- Ale po co? 

- Żeby ci było lżej, gdy przyjdzie czas. W zasadzie będziesz tego chciał. Będziesz chciał zniknąć. 

Siedzę i patrzę na ten tani zegar. Jakby głośniej tyka. Ona wpatrzona w lustro herbaty, milczy przez chwilę. Niezadowolona z tego co widzi.  Zapomniała, po co tu przyszła? Po chwili odrywa wzrok i pyta:

- Pamiętasz, jak byłeś dzieckiem? 

- Ta, pewnie. 

- Nie kłam! Pamiętasz jak byłeś dzieckiem, ale nie pamiętasz, co czułeś. A to wielka różnica. 

Ma rację. Nie rozumiem, dlaczego się uniosła. Pamiętam niebieskie narty, smerfy z ołowiu, latawiec. - tyle.  Prawdą jest, że nie pamiętam co czułem. 

- To moja wina. - popija herbatę. 

- Twoja? 

- To ja je zabieram - siorbie głośno - Zabieram te uczucia. Nie zabieram pamięci, wspomnień, obrazów. Po prostu wysysam je wszystkie z uczuć. 

- ? 

- Żeby ci było łatwiej to wszystko zostawić. 

Dopija herbatę. Wstaje, a krzesło znika, gdy tylko na nim nie siedzi.  Postać w kącie lekko się poruszyła, zaniepokojona. Jakby chciała wstać, ale jakaś siła ją powstrzymuje. 

- Już się nie zobaczymy  - Starość wyciąga do mnie rękę i patrzy mi prosto w oczy.

- Jak to?  -  nie mogę oderwać wzroku od tej plamy kawy na jej dłoni. Ściskam kościste palce. Nawet ją polubiłem. Ona znów się uśmiecha - choć znów nie powinna. 

Zostaję sam. Nie, nie sam. Jest mucha i w kącie ktoś kto jest - nie mruga, nie oddycha, ale żyje.  I jest jeszcze ten tani zegar, który kłamie.  W pudle, czas nie istnieje, więc po cholerę mi ten zegar?

Nawet nie wiem kiedy, a  ona już siedzi przede mną. Też jak u siebie. Bez słowa nalewam herbatę. Dla niej. Dla siebie. Dla nas. 

- Myślałem, że przyjdziesz pierwsza.

- Dawno nie byłam w takim miejscu - mówi, rozglądając się bezczelnie. 

- Jakim? 

- Pustym. Większość ludzi napycha swoje pudła po brzegi. Wszystkim, co się da. Ty masz tylko muchę i zegar. 

- I jeszcze  ją  - dodaję, patrząc w kąt. 

- Dobrze, że ją dostrzegasz- mówi - Większość  z was nie dostrzega jej wcale. Nie chce jej widzieć. 

Nie posłodziłem herbaty. A przecież lubię. 

- Boją się mnie. A ja tylko zamykam drzwi. To nie ja decyduję, co było w pudle.  - jakby chciała się usprawiedliwić. 

- Wiem. 

- Wiesz? 

- Starość mi powiedziała. 

Kiwa lekko głową. Popija herbatę. Nie wygląda jak w filmach. Wygląda jak kobieta po czterdziestce. Twarz zwyczajna, płaszcz szary. Nie ma kosy, nie ma kaptura. Włosy krótkie, czarne Spokojna, chłodna. Oczy tylko takie dziwne. Jakby martwe.

- Jestem końcem i po mnie nie ma nic. Nawet pustki nie ma. 

- A co z tymi, co zostają? 

- Co z nimi ?

- Czy oni pamiętają? 

Patrzy na mnie długo. Herbata jakby zimna. 

- Na początku tak. Potem mniej, potem wcale. I w końcu nikt nie wie, nikt nie pamięta, że byłeś. 

-  Smutne. 

- To i tak  bez znaczenia. 

Śmierć  spogląda na zegarek. Wcześniej go nie miała? Mały zgrabny. Elegancki. Niezawodny. 

- Trzeba iść. - wzdycha znudzona. 

- Już? A po co się spieszyć? 

Ona wstaje. Ja nie chcę, ale widzę, że już stoję.

- Została jeszcze herbata!  Na ostatni łyk!

Śmierć nie słucha, kieruje się do drzwi. Skąd się tu nagle wzięły? Wyraźnie je widzę.  I dlaczego ta postać z kąta stoi tuż za moim plecami? 

- A gdzie trumna? - wystrzeliłem. 

- Trumna? - powtarza - nie ma trumny. To tylko drewniane pudło, które zakopujecie. Żeby się wam wydawało, że coś zostało. Czy mi się wydaje, czy ona się uśmiecha pod nosem? 

Drzwi, a za nimi nie mrok, nie światło. Nic. Po prostu nic bez końca. 

- Tam przecież coś musi być! - prawie krzyczę. Pytam?

- Nie. Zapewniam. 

- To dokąd idziesz? 

- Nigdzie. Wychodzimy z tego pudła, którego nie ma. 

- To moje pudło! Moje życie! 

Patrzy na mnie. Powieka nawet nie drgnie. 

-Oszalałeś? Wydawało ci się tylko. Nie ma różnicy między życiem, które się wydarzyło a życiem, które się nie wydarzyło i życiem, które mogło się wydarzyć. Znikają. 

- Ty też tam idziesz? - pytam postaci za plecami. Od dłuższego czasu była ze mną, jak wierny pies, towarzysz.  Przyklejona. 

- Będę tęsknić- uśmiecha się lekko i obejmuje mnie ramieniem.  czuję spokój. 

- Za czym? 

- Za tym, że byłam. Nawet jeśli nikt nie będzie o mnie pamiętał. 

Pudło jakby kurczy się. Napiera.  Powoli kończy. 

-Mogę iść z tobą? 

- Ale tam nic nie ma! Znikniesz. 

- Nie chce tu zostawać sama. Samotność nie może być sama. Wtedy przestaje być samotnością. Muszę ci towarzyszyć. 

- A mucha? Co z nią będzie? Zostań, proszę. 

Rozglądam się po pudle, ale muchy nie ma.  I nagle zrozumiałem. 

Pudło to kłamstwo! Życie to kłamstwo! Ja to kłamstwo! 

Jestem-ale mnie nie ma. Nigdy nie było. 

Jest tylko herbata w dwóch szklankach. I siostry, które odwiedzą cię zawsze. 

Herbaty już nikt nie pije. Zimna. Bo nikt tu nie był. 

Kurwa. Ostatni łyczek! Został. 

- Nie zamykaj drzwi. To pudło nigdy nie było ~~twoje~~.


trzy siostry


**WINDA**

scenariusz: Piotr Borucki

**INT. WINDA - DZIEŃ**

> _Do windy wsiada KOBIETA (35) w eleganckim płaszczu, z modną torebką Louis Vuitton. Wchodząc, grzebie w torebce, szukając dzwoniącego telefonu. Lekko zdenerwowana. Wciska najwyższe piętro i wreszcie wyszarpuje telefon._

**KOBIETA**

Halo?

**TELEMARKETER (V.O.)**

Dzień dobry. Z tej strony Tomasz Lewandek z Centrum Badania Zdrowia. Ten numer został wylosowany w celu przeprowadzenia przez nas ankiety. Informuję, że rozmowa ta jest nagrywana. Informuję też, że mamy dla Pani nagrodę...

**KOBIETA**

Wie Pan co, ja nie bardzo mogę teraz rozmawiać, czy może Pan zadzwonić troszeczkę później? Jadę właśnie windą...

> _Do windy wchodzi JEGOMOŚĆ (70), elegancki starszy pan. Drzwi prawie się zamykały, ale udało mu się wejść._

**TELEMARKETER (V.O.)**

Nie, proszę Pani. Wszyscy tak mówicie, że zaraz, że potem, że proszę zadzwonić później. A potem blokujecie numer i nic. Nie można się do Was już dodzwonić. A ja tu, proszę Pani, na chleb zarabiam.

Rozumie Pani? Na chleb!

> _Rozmowa z telefonu jest słyszana przez wszystkich w windzie. Jegomość patrzy znacząco na Kobietę, wprawiając ją w lekkie zakłopotanie._

**KOBIETA**

Dobrze, w takim razie. Ale proszę się pospieszyć. Ja... ja czekam na ważny telefon.

**JEGOMOŚĆ**

Naprawdę. Naprawdę musi Pani kłamać temu młodemu człowiekowi? Przecież on tak się stara...

**KOBIETA**

_(kąśliwie)_

A skąd Pan wie, że nie czekam na ważny telefon? Od męża. Zaraz pewnie będzie dzwonił.

> _Winda zatrzymuje się na kolejnym piętrze. Wchodzi BABCIA (75) z pieskiem na smyczy. Pieska nie widzimy._

**BABCIA**

Przepraszam, czy w górę czy w dół?

**JEGOMOŚĆ**

W górę, szanowna Pani.

**BABCIA**

Pozwolą Państwo, że z Państwem pojadę. Lucek naprawdę nie może już czekać. Prawda, Lucek?

> _Lucek szczeka. Babcia ładuje się do windy. Drzwi zamykają się._

**KOBIETA**

Ale przecież to na to samo wyjdzie. Winda będzie zjeżdżać, to Panią zabierze, a teraz robi tu Pani tłok. Może Pani uspokoić tego psa? Przez telefon rozmawiam. Nic nie słyszę.

**BABCIA**

Nie słyszy Pani, bo zasięgu nie ma.

**KOBIETA**

Nie słyszę, bo pies szczeka. Może go Pani uciszyć?

**TELEMARKETER (V.O.)**

Czy Pani mnie ignoruje?

**KOBIETA**

Nie, nie. Oczywiście, że nie. Słucham Pana, tylko tu jakieś zoo mam w windzie.

**JEGOMOŚĆ**

Jakie zoo? Proszę Pani? Wypraszam sobie. Dlaczego Pani jest taka nieprzyjemna? Co z wami, młodzi ludzie?

**KOBIETA**

No nic, nie da się wszystkich zadowolić, a ta Pani mogłaby poczekać i wsiąść do windy, jakby zjeżdżała, a nie jechała w górę. My w ogóle jedziemy?

**JEGOMOŚĆ**

Hm... Racja. Właściwie nie jedziemy. Nie poruszamy się.

**TELEMARKETER (V.O.)**

Tak więc, mamy dla Pani super ofertę i darmowy prezent. Zapraszamy dnia dwudziestego ósmego maja na darmowe badanie cytoplazmatyczne, które przeprowadzane

będzie...

**KOBIETA**

Cyto-co?

**TELEMARKETER (V.O.)**

Cytoplazmatyczne. Oparte na nowatorskiej metodzie. Pobieramy wydzielinę z ucha i komputer w przeciągu czterech minut daje wynik...

**BABCIA**

Lucek nie da rady! Dlaczego ta winda nie jedzie? Co Pani zrobiła? Wy młodzi wszystko tak naciskacie, wciskacie...

**KOBIETA**

Ja? No proszę Pani, nic nie wciskałam. Przecież rozmawiam przez telefon. Pewnie się popsuła i tyle. Posiedzimy tu do wieczora. Nie….

> _Jegomość sprawdza przez okulary przyciski w windzie. Lucek ujada. Telemarketer się niecierpliwi._

**KOBIETA**

Przepraszam, może Pan poczekać? Mam drugie połączenie. Mąż dzwoni. Sekunda, dobrze…

> _Przełącza połączenie._

**KOBIETA**

Halo?

**MĄŻ (V.O.)**

> _(z wyrzutami, podenerwowany)_

Z Twoją matką nie da się już normalnie gadać. Mówiłem, przekonywałem, ale nic! Jest uparta jak osioł. Teraz jestem już na sto procent przekonany, po kim taka jesteś..

.**KOBIETA**

> _(wyraźnie nie tego się spodziewała)_

Naprawdę...? Jak? Jaka jestem?

**MĄŻ (V.O.)**

Niereformowalna!

**KOBIETA**

Ale załatwiłeś coś?

**BABCIA**

Lucek, przestań! Nie teraz!

> _Pies zaczyna załatwiać swoją potrzebę. Jegomość wyciąga nieskazitelnie białą chusteczkę i zakrywa sobie nos._

**JEGOMOŚĆ**

No to już jest koniec... Po co w ogóle Pani wsiadała z tym psem...

**BABCIA**

A Pan co? Kupki Pan nie robi? Że śmierdzi tak?

**MĄŻ (V.O.)**

Zgodziła się tylko na połowę.

**KOBIETA**

Jak to na połowę?

**JEGOMOŚĆ**

> _(do Kobiety)_

Może się Pani nie drzeć? Teraz są ważniejsze sprawy. Musimy się stąd wydostać. Nie widzi Pani, co się dzieje? Zaraz się udusimy.

**MĄŻ (V.O.)**

Co tam się dzieje?

**KOBIETA**

Katastrofa. Winda nie jedzie. Ale wygrałam nagrodę...

**MĄŻ (V.O.)**

Jak nagrodę?

**KOBIETA**

Chwila...

Przełącza się do telemarketera.

**KOBIETA**

Jaką nagrodę wygrałam? Mąż się pyta.

**TELEMARKETER (V.O.)**

O, jest Pani. Żelazko firmy Philips na parę…

> _Przełącza się z powrotem do męża._

**KOBIETA**

Żelazko na parę.

**MĄŻ (V.O.)**

Po co nam żelazko? Mamy w domu. Deskę też mamy. Zresztą w tym domu to ja prasuję…

**BABCIA**

Może Pani zadzwonić po pomoc? My nie mamy telefonu. A

widzę, że dzwonek nie działa.

**KOBIETA**

Proszę poczekać, z mężem rozmawiam...

> _(do siebie)_

Boże, ale tu zaśmierdzi... Lucek się zesrał.

**MĄŻ (V.O.)**

Kto to jest Lucek? Kurwa.

**JEGOMOŚĆ**

O, tu jest numer. Proszę zadzwonić pod ten numer. Pogotowie windowe. Bardzo prosimy…

**KOBIETA**

> _(jakby w amoku)_

Naprawdę chce dać tylko połowę? Zaraz do niej

zadzwonię.

> _Nerwowa atmosfera w windzie. Kulminacja. Jegomość dzwoni na pomoc. Babcia szpera w torebce i szuka torebki na psie odchody. Kobieta zdenerwowana._

**JEGOMOŚĆ**

Najpierw po pomoc niech Pani zadzwoni. Szybko.

**KOBIETA**

> _(do telemarketera)_

Wie Pan co, my już mamy żelazko... Muszę kończyć...

**TELEMARKETER (V.O.)**

Wiedziałem, że tak będzie. Na cholerę mi Pani zabrała czas? Normy nie wyrobię przez Panią.

**KOBIETA**

Przepraszam, naprawdę muszę kończyć. Zaraz się uduszę.

> _Rozłącza się z telemarketerem._

**KOBIETA**

> _(do męża)_

Jesteś? Muszę kończyć. Pogadamy w domu.

> _Rozłącza się też z mężem._

**JEGOMOŚĆ**

No niech Pani dzwoni.

**BABCIA**

No bardzo prosimy…

> _.Babcia też zakrywa twarz chusteczką. Kobieta wybiera numer telefonu widniejący na windzie._

**KOBIETA**

Dzień dobry, chciałam zgłosić awarię windy na Piłsudskiego 35. Mogą Panowie przyjechać nas wydostać?

> _(słucha)_

Za cztery godziny? Nieeee, Nie wierzę.

**DYSPOZYTOR (V.O.)**

Proszę być cierpliwym. Mamy dziś sporo awarii w mieście. To pewnie przez te burze dziś. Zasilanie siada.

**KOBIETA**

Ale my tu naprawdę mamy awarię, wie Pan. Pies tu jest, no i jak to by Panu powiedzieć...

**DYSPOZYTOR (V.O.)**

> _(rozbawiony)_

Heh, zesrał się?

**KOBIETA**

Pana to śmieszy?

**DYSPOZYTOR (V.O.)**

No tak. Postaramy się być jak najszybciej.

> _Dyspozytor rozłącza się._

**BABCIA**

A dlaczego tylko połowę?

**KOBIETA**

Słucham?

**BABCIA**

Dlaczego chce dać tylko połowę?

**KOBIETA**

> _(zaczepnie)_

A ładnie to tak podsłuchiwać?

**BABCIA**

No jak Pani wrzeszczy mi tuż przy uchu, to trudno nie słyszeć. Pytam... Bo wie Pani, ja dla swojego dziecka to wszystko bym dała... Życie nawet... Mojego starego malucha nawet...

> _(do psa)_

Lucek, zamknij ty się już.

**JEGOMOŚĆ**

Zaraz nie wytrzymam.

> _Jegomość powoli wpada w spazmy. Chyba będzie wymiotował._

**KOBIETA**

> _(cicho)_

Na auto miała dać... obiecała.

> _Jegomość zaczyna wymiotować. W tym samym momencie drzwi windy otwierają się. Jegomość wymiotuje wprost na kolesia który czekał na windę._

CUT TO:

**INT. KORYTARZ PRZED WINDĄ - CIĄG DALSZY**

> _Chaos. Koleś stoi oszołomiony, ociekając. Wszyscy wychodzą pospiesznie z windy, przepraszając. Babcia ciągnie Lucka, Jegomość szuka chusteczki._
> 
> _Kobieta zostaje sama na korytarzu. Oddycha głęboko. Cisza. Dzwoni telefon. Odruchowo odbiera__._

**KOBIETA**

Halo?

**MATKA (V.O.)**

_(ciepło)_

Córeczko, dzwonię powiedzieć, że jednak dam całość na to auto. Twój mąż ma rację. Powinnaś mieć nowe.

> _Kobieta stoi w miejscu. Milczy._

**MATKA (V.O.)**

Jesteś tam?

**KOBIETA**

> _(cicho, z emocją)_

Mamo... Ja... dziękuję.

> _Kobieta rozłącza się. Stoi przez chwilę w bezruchu. Patrzy na windę. Babcia z Luckiem czeka na drugą windę obok. Nie odwraca się._

**BABCIA**

> _(jakby do siebie)_

A nie mówiłam? Dla dziecka... wszystko.

> _Kobieta uśmiecha się lekko. Odkłada telefon do torebki. Kieruje się w stronę klatki schodowej. Tym razem idzie pieszo._

BLACKOUT.

KONIEC


Blog